२० वर्षांपूर्वी जेव्हा आम्ही पहिल्यांदा या जमिनीवर उभं होतो, तेव्हा इथे आज दिसतंय तसं काहीच नव्हतं. गर्द झाडी नव्हती की सावलीसाठी जागा नव्हती – होती ती फक्त लाल माती. पण या मातीचं मोल आम्हाला माहित होतं. सह्याद्रीच्या कुशीत आणि छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या पदस्पर्शाने पावन झालेल्या या भूमीवर उभं राहताना आमची मान आदराने झुकली. आम्ही स्वतःला या जमिनीचे मालक नाही, तर फक्त राखणदार मानतो.

गावातल्या लोकांची साथ आणि आमची मेहनत यातून आम्ही रोपं लावली, ज्यांची आता मोठी झाडं झाली आहेत. कानंदी नदी आजही तितकीच शांत वाहत आमचा हा प्रवास पाहत आहे – एका मोकळ्या रानाचं रूपांतर एका सुंदर वनराईत होताना तिने पाहिलंय.